tabel richtprijzen

Een essentieel beleidsinstrument voor een duurzame bedrijfsvoering

Elk bedrijf wil het boekjaar uiteraard liefst met winst afsluiten. Een eerste vereiste om winst te kunnen maken, is dat alle kosten in rekening worden gebracht. Deze kosten moeten bijgevolg mee door de klant worden betaald. Om tot een goede kostprijsberekening te kunnen overgaan is een overzicht en inzicht in de kostenstructuur van de onderneming enerzijds en van de kosten van de specifieke opdracht anderzijds van kapitaal belang.

Het spreekt voor zich dat de kosten per project bijzonder sterk kunnen variëren. De kostenstructuur van een onderneming is echter bedrijfseigen, en kan wel van bedrijf tot bedrijf sterk verschillen.

Feit is en blijft dat alle kosten aan de respectievelijke klanten worden doorgerekend. Zo niet zal het bedrijf er zelf voor moeten instaan, wat uiteindelijk onherroepelijk tot een verliespost zal leiden.

Samenstelling van de Kostprijs

Kort samengevat maken volgende posten deel uit van de kosten:

• de arbeidsuren, betreft de gepresteerde van uw werknemers en uzelf

• de machine-uren, de gepresteerde uren van de machines

• de productieve kosten, de verwerkte planten, materialen en benodigdheden

• de niet-productieve kosten, dit zijn diverse kosten die noodzakelijkerwijze moeten gemaakt en die niet in rechtstreeks verband staan met de uitvoering van de werken

• de voorziene marges, nl. winst en risico

Zoals reeds aangehaald is de verdeling en de spreiding van deze kosten sterk bedrijfsgebonden.

In verschillende artikels willen we telkenmale even dieper ingaan op één van deze kosten. In deze bijdrage gaat de aandacht uit naar de arbeidsuren.

Uit menig contacten binnen de sector blijkt dat de prijzen, die voor arbeidsuren worden gehanteerd, vaak bijzonder ver uiteen liggen. Er is uiteraard de bedrijfsstructuur en de personeelsbezetting die een belangrijk invloed uitoefenen op de prijszetting. Toch worden soms prijzen opgevangen, die de vraag oproepen of die tarieven wel ‘professioneel’ haalbaar en aanvaardbaar zijn.

Het maken van prijsafspraken is bij wet verboden. Desondanks leek het wel aangewezen om in eerste instantie even bij stil te staan bij de arbeidsuren. Het is hierbij de bedoeling om na te gaan wat een gemiddeld uurloon in regie richtinggevend kan kosten.

1. De ARBEIDSUREN

Bij de arbeidsintensieve diensten, zoals groenvoorziening, zijn de arbeidsuren vermoedelijk de belangrijkste kostenfactor. Bij de uitvoering van de werken nemen de manuren meestal het leeuwenaandeel in de kosten voor hun rekening.

1.1. Samenstelling van de Arbeidsuren

Onder de directe kosten van de arbeidsuren moet hoofdzakelijk de loonkost van de werknemers worden begrepen. Uitgangspunt voor het berekenen van de loonkost vormen de gepubliceerde minimum brutolonen voor de aanleg en het onderhoud van parken en tuinen binnen het paritair comité voor het tuinbouwbedrijf (145.040). Naargelang de kwalificatie van de werknemers zijn de brutolonen in verschillende loonklassen ingedeeld.

De loonkost omvat het brutoloon, de toeslag voor de sociale zekerheid (patronale bijdragen) en een toeslag voor niet-productieve kosten.

Voor het uurloon van de bedrijfsleider wordt als stelregel aangenomen dat zijn arbeidsprestaties worden berekend tegen 125 % van het gemiddeld uurloon van een meergeschoolde B.

1.1.1. Toeslag voor de sociale zekerheid

De toeslag voor de sociale zekerheid omvatten onder meer de patronale bijdrages die aan de RSZ worden doorgestort.

1.1.2. Toeslag niet-productieve kosten

Daarnaast wordt hierbij een percentage voor de niet-productieve kosten aan toegevoegd. Deze kosten zullen sterk door de omvang van het bedrijf worden beïnvloed. Uit een aantal steekproeven bij verschillende bedrijven uit de sector, kon worden opgemaakt dat zich hoofdzakelijk een drietal bedrijfstypes onderscheiden, nl.:

• Bedrijfstype A – Bedrijfsleider + 1 tot 3 werknemers

• Bedrijfstype B – Bedrijfsleider + 4 tot 6 werknemers

• Bedrijfstype C – Bedrijfsleider + 7 tot 9 werknemers

Uit deze gegevens konden tevens een aantal conclusies met betrekking tot de niet-productieve kosten worden getrokken. Per bedrijfstype werd hieruit een percentage afgeleid dat bovenop de toeslag voor de sociale zekerheid bij de brutolonen dient gerekend.

1.1.3. toeslag marge voor winst en risico

De winstmarge en de toeslag voor risico is eveneens een factor dat uiteraard opnieuw bijzonder bedrijfseigen is.

Om toch een algemene regel te kunnen stellen, in functie van het bepalen van een richtinggevend uurloon, gaven de steekproeven te kennen dat door de band genomen 10 (tot 15) % marge wordt gerekend voor winst en risico.

1.2. Richtinggevend uurloon voor arbeidsprestaties

Om op een snelle manier richtinggevend de indicatieve uurlonen voor de arbeidsprestaties in regie te berekenen, moeten de brutolonen vermeerdert worden met de toeslag voor de sociale zekerheid, de toeslag voor de niet-productieve kosten en een marge voor winst en risico.

Uit voorgaande gegevens kan worden opgemaakt dat de minimum brutolonen al naargelang het bedrijfstype met volgende coëfficiënt dienen vermenigvuldigd:

• Bedrijfstype A:                       2,30     (Bedrijfsleider: + 0.25)

• Bedrijfstype B:                       2.40     (Bedrijfsleider: + 0.25)

• Bedrijfstype C:                       2,55     (Bedrijfsleider: + 0.25)

Voorbeeld 1:

Voorbeeld 2:

Voorbeeld 2:

(voorbeelden op basis minimum brutolonen van 01.01.06)

Your questions and comments on this website are welcome at info@bfg-fbep.org
BFG-FBEP   Last modified : 2007-08-23